Ingepeperd: Interessante links

Van een Ghosbusters naar Typhoon, van internationaal naar lokaal, van Siri tot het einde van de wereld, zowel in het nieuws als films en series, dit is wat ons de laatste tijd heeft geboeid.

"Ik vond het boek beter"

Het is een populaire uitspraak. Wanneer je zegt, "ik vond het boek beter," zeg je namelijk ook meteen, "goed he, ik heb het boek gelezen!" Film studies, televisie studies en nu ook game studies hebben vaak gestreden en strijden nog steeds om een impliciete hiërarchie binnen de media ongedaan te maken. In plaats daarvan hoopt menigeen dat boek, film, game en televisie vanuit gelijk oogpunt worden beoordeeld. De uitspraak, "ik vond het boek beter" helpt daarbij niet.

Ingepeperd: Links van de Week

Maar niet alle mannen...

Cannes heeft een superdiverse jury dit jaar!

Minderheden moeten gewoon wat zelfverzekerder worden en dan worden ze wel succesvol: ja hoor!

Links in Amerika = wit in Amerika

BBC radio had J. K. Rowling te gast!

Kritiek op #weareallmonkeys.

Toerisme in de sloppenwijk.

Welke privileges hebben mannen ten opzichte van vrouwen wanneer ze gamen? Een checklist, gebaseerd op een checklist voor de onzichtbare privileges van witte mensen, wijst het uit.

Meer games: de mannen die het spel My Little Pony Friendship is Magic spelen.

Dit duo ontleedt de Wereld Draait Door.

Een fotoproject om een nieuwe generatie voorbeelden van helden en heldinnen te geven, met uitspraken van onder andere Janelle Monae en Rosa Parks: Because of Them We Can

Racisme, verkrachting en sexisme in Game of Thrones: stoppen met kijken?

Zou dit jou opvallen?

De blonde leider: populisme in Game of Thrones

via

Ik mag van mezelf eigenlijk niet dit stukje schrijven. Ten eerste: Game of Thrones is overal, en elke theorie wordt losgelaten op de serie en zijn karakters. Ten tweede: zelfs op deze blog, die maar twee schrijfsters heeft, ben ik niet de Game of Thrones expert: Zowi heeft er al eerder een stukje over geschreven. Dat niet alleen, haar bachelorscriptie was gewijd aan de representatie van de Ander in de serie.

Toch ga ik het doen, zodat het onderwerp zelf ook uit mijn hoofd komt. In de aflevering van afgelopen zondag, Oathkeeper, werd er weer veel gefocust op Daenerys Stormborn, Khaleesi of the Great Grass Sea, Mother of Dragons, Breaker of Chains (etc., etc.). Met behulp van haar leger, bevrijdt ze in de aflevering weer slaven van het juk van hun meesters door ze op te jutten tot een revolutie: 'Dood de meesters' wordt er op de muren geschreven. Als de meesters naar Daenerys worden gebracht, is de vraag, wat gaat er met hen gebeuren? Het antwoord wat Daenerys gaf gaf mij inzicht in de populistische retoriek die zij heeft ontwikkeld om haar doel te bereiken. Helaas wordt door deze retoriek haar karakter ook steeds eenzijdiger.

De wonderlijke wereld Westeros: Seizoen vier is begonnen

Michiel Huisman en  Emilia Clarke als Daario en Daenerys

Game of Thrones is en zal altijd een obsessie van mij blijven. De vele, complexe karakters, de niet traditionele manier van de afslachting van hoofdpersonages: ik blijf ervan genieten. En toch ben ik ook kritisch op deze serie zoals ik al eerder heb uitgewezen.

Ingepeperd: Links van de week

Een maar korte Ingepeperd deze week - we hebben een weekje vakantie!

Yes, 30 jaar, een van mijn favorieten: Girls just want to have fun.

 #Notyourterrorist

Nog een keer Al Jazeera, over een gekke anti-feminisme campagne in Duitsland.

Op 9 april begint het internationale film festival voor de korte film, oftewel Go Short, in Nijmegen.

De vrouwen van Game of Thrones.

Jongens zullen het blijven... Eh nee?

Een strip over Somaliërs in Amsterdam.

Deze moet ik zelf nog kijken: Waarom zijn allochtonen een Nederlandse uitvinding?

Ik heb haar moeten missen toen ze vorige week sprak op mijn universiteit, maar gelukkig is er nog dit interview: Kimberlé Crenshaw over intersectionaliteit.

Ingepeperd - Links van de Week

via

Culturele theorist - en een held van ons - Stuart Hall is op 10 februari overleden.

Vrolijker nieuws: Facebook opent de gendertweedeling op hun profielen.

Hoe om te gaan met je maatschappelijke privileges.

Een Franse korte film waarin de rollen zijn omgedraaid en vrouwen de baas zijn, gaat viral.

Een voorproefje van het vierde seizoen van Game of Thrones komt online, waarin onder andere vragen van fans worden beantwoord.

Wij kijken het, maar nu de kritiek: over representatie in Agents of S.H.I.E.L.D.

Ellen Page (bekend van onder andere de films Juno en Inception) geeft een sterke speech.

Niet iedereen is blij met het enthousiasme van de zware delegatie in Sotsji - in de opinie van de VK

De regisseur als schepper: tijd voor verandering?

Zodra de Q&A na een film begint, loopt meestal de helft van het publiek al weg. De paar overgebleven filmliefhebbers krijgen de kans hun vragen los te gooien op de regisseur. Vaak vragen mensen naar de intenties van de regisseur. Waarom eindigt de film op dit punt? Is de film gebaseerd op persoonlijke ervaringen? Wat inspireerde hem tot het maken van deze film? Allemaal interessant, maar waarom is de regisseur dé persoon die deze vragen beantwoord?

Tot de jaren ’50 lag de focus in de filmwereld vooral op de producer van de film. Tot er in 1954 een artikel van François Truffaut in Cahiers du Cinéma verschijnt waarin hij de basis legt voor de auteurstheorie. Binnen de auteurstheorie wordt er gefocust op de regisseur als auteur, oftewel  de regisseur als het creatieve brein achter de film. Hieruit volgen oeverloze discussies over wie wel en wie niet zichzelf een auteur mag noemen en over welke kwaliteiten een échte auteur moet beschikken. John Ford, Hitchcock, Orson Welles, David Lynch en vele anderen passeren de revue in dit debat.

Maar waarom de regisseur? Alleen al de lange aftiteling met vele namen na een film bewijst dat het maken van een film om veel meer mensen gaat dan enkel de regisseur. Ik wil niet zeggen dat de regisseur niet belangrijk is. Hij (en het is helaas meestal een hij) speelt zeker een belangrijke rol in de creatie van een film, maar een scriptschrijver (denk aan Charlie Kaufman) of cinematograaf kan net zo belangrijk zijn voor het totaalbeeld van de film. Zelfs de acteurs hebben een zekere autonomie over hun spel, en, daarnaast, kunnen bepaalde sterren, zoals Leonardo di Caprio, Johnny Depp of Jonah Hill, invloed hebben op de manier waarop de film zal worden ontvangen. Het publiek verwacht bepaalde films bij bepaalde acteurs. Als Johnny Depp in een Alice in Wonderland adaptatie speelt, verwacht je dat in ieder geval zijn rol al een absurdistische invloed zal uitoefenen op het eindresultaat. Enkele tegenstanders van de focus op de regisseur binnen de auteurstheorie vinden dan ook dat een collectivistische auteur toepasselijker is op het film medium. Kritiek hierop is echter dat dan niet meer één persoon verantwoordelijk kan worden gehouden voor eventueel problematische representaties van bijvoorbeeld etniciteit of gender.

Er is nog een ander optie, namelijk het überhaupt wegdoen van de status van enig auteur binnen de kunsten. Roland Barthes initieerde dit idee met zijn essay The Death of the Author in 1967. Het draait om het idee dat de intentie van de regisseur, schilder, schrijver of beeldhouwer er niet meer of minder toe doet dan interpretaties die ieder individu kan doen, aangezien deze meningen bijdragen aan de uiteindelijke betekenis van het kunstwerk. Zo kan een film iets heel anders betekenen dan de makers van die film in gedachten hadden. Bovendien kun je nooit honderd procent zeker weten wat wel en wat niet de intentie van de regisseur is en dit wordt alleen maar lastiger op het moment dat hij of zij niet meer leeft. Daarbovenop speelt de fan cultuur rondom The Hunger Games, Harry Potter, Star Wars, Twilight en dergelijke zeker mee in hoe de uiteindelijke (ver)film(ing) eruit ziet en hoe deze ontvangen wordt.

Ter illustratie van hoe de auteur van een film niet altijd de volledige betekenis van een film of serie kan controleren kan Game of Thrones helpen. Er kwam veel kritiek op de scene in aflevering Mhysa in seizoen drie, waarin Daenerys wordt aanbeden door een groep van een pluriform donkere huid. Het problematische aan deze scene is vooral de esthetiek ervan. Bij het uitzoomen op de mensen massa, wordt Daenerys het schitterende, witte middelpunt in de donkerdere massa van mensen. Daarbij lijkt zij een soort van witte godin of vrouwelijke Messias, die aanbeden wordt door haar mindere, donkere onderdaan die door haar ‘bevrijd’ is (hier staan alle reacties op deze aflevering op een rijtje). 

De schrijver van de Game of Thrones boeken reeks, George R.R. Martin, zei dat de scene was opgenomen in Marokko en daardoor de figuranten allemaal een donker gekleurde huid hadden. De intentie van de makers was vast niet om Daenerys af te beelden als raciaal superieur over de lokale bewoners, maar toch kregen veel mensen de kriebels van deze scene. Zo zijn er veel meer voorbeelden waarbij de intentie van de makers van de serie of film of kunstwerk afwijkt van de interpretatie van het publiek, die dan toch bijdraagt aan de uiteindelijke betekenis.

Het zou dus leuk zijn om een grotere variëteit aan genodigden te zien tijdens Q&A’s op filmfestivals. Vraag eens de cinematograaf, de kostuumontwerper, de producer of een paar van de acteurs of actrices. Ik wil niet zeggen dat we de regisseur volledig moeten vergeten of hij of zij niet belangrijk is, maar misschien kunnen andere kunstenaars die meewerken aan films een nieuw licht werpen op ons begrip van film.