Interstellar: Intertijd, intermaterie in de stilte van het heelal

Gisteren ben ik in de nieuwe filmhallen in Amsterdam naar de nieuwe film van Christopher Nolan geweest: Interstellar. Elementen van Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey, Jaco Dormael's Mr. Nobody en van Duncan Jones' Moon (heb ik me laten vertellen, want jammer genoeg nog niet zelf gezien) waren in deze film terug te zien. Ditmaal was het alleen een meer begrijpelijk verhaal. Hoewel ik denk dat je deze film vooral moet gaan zien zonder er al te veel over te weten, wil ik toch kort uitweiden over wat deze film zeker de moeite waard maakt.

Van negen tot zes: tijd als een westerse constructie

Een klok, een kalender, we zijn het gaan beschouwen als dingen die behoren tot de absolute realiteit. Tijd is objectief. Tijd is een meetinstrument, maar de manier waarop we tijd hebben ingedeeld, de manier waarop we tijd hebben gevisualiseerd is een uitvinding die wel zeker te maken heeft met bepaalde denkbeelden en overtuigingen. Zo representeert een klok, tijd als meetbaar en locatieverbonden, maar is tijd an sich dat wel?