Elke vrijdagavond is er weer een talentenshow op de televisie te zien, ditmaal bij SBS6: The Next Boy/Girl Band. Hoewel het een makkelijk programma is om lekker weg te kijken met ongemakkelijke valse zangmomenten en verbazend goede dans moves, hangt het idee van een boy/girl band in de ogen van de jury samen met een bepaalde seksualiteit en een bepaalde genderrol. Tot nu toe vallen de presentatoren de vrouwen hier nog enkel mee lastig in interviews, maar de mannen sturen ze er ook daadwerkelijk voor weg.
Gewijd aan sociale en culturele kritiek, waarbij we nieuwsberichten, films, series, foto's, of -ismen bespreken met een gepeperde paplepel in de hand.
Posts tonen met het label geluid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geluid. Alle posts tonen
maandag 26 september 2016
The Next Boy/Girl Band: Waarbij de jongens vooral niet te vrouwelijk moeten zijn
Elke vrijdagavond is er weer een talentenshow op de televisie te zien, ditmaal bij SBS6: The Next Boy/Girl Band. Hoewel het een makkelijk programma is om lekker weg te kijken met ongemakkelijke valse zangmomenten en verbazend goede dans moves, hangt het idee van een boy/girl band in de ogen van de jury samen met een bepaalde seksualiteit en een bepaalde genderrol. Tot nu toe vallen de presentatoren de vrouwen hier nog enkel mee lastig in interviews, maar de mannen sturen ze er ook daadwerkelijk voor weg.
Labels:
cis
,
geluid
,
gender
,
homoseksualiteit
,
LGBT
,
mannelijkheid
,
media
,
muziek
,
queer
,
representatie
,
seksualiteit
,
tropes
,
TV-serie
vrijdag 7 november 2014
Interstellar: Intertijd, intermaterie in de stilte van het heelal
Gisteren ben ik in de nieuwe filmhallen in Amsterdam naar de nieuwe film van Christopher Nolan geweest: Interstellar. Elementen van Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey, Jaco Dormael's Mr. Nobody en van Duncan Jones' Moon (heb ik me laten vertellen, want jammer genoeg nog niet zelf gezien) waren in deze film terug te zien. Ditmaal was het alleen een meer begrijpelijk verhaal. Hoewel ik denk dat je deze film vooral moet gaan zien zonder er al te veel over te weten, wil ik toch kort uitweiden over wat deze film zeker de moeite waard maakt.
maandag 12 mei 2014
Het geluid in The Double
De nieuwe film van regisseur Richard Ayoade is moeilijk te vergelijken met zijn eerdere film Submarine uit 2010. Van romantisch en lichte decors, gaat het in The Double naar een plek waar het altijd donker is. Simon James lijkt door zijn omgeving en medemens uit het bestaan gedrukt te worden. Waar de techniek hem massaal faalt, lijkt hij voor niemand te bestaan. Dit leidt in eerste instantie tot grappige en enigszins herkenbare scenes van frustratie. Zoals wanneer een lift eerst niet reageert en dan plots toch wel. Alles neemt echter een rare wending wanneer James Simon, die een exact kopie van Simon James is, langzamerhand Simon's leven overneemt.
Abonneren op:
Posts
(
Atom
)
